دوستی با بعضی آدمها مثل خوردن چای خارجی است. پر از رنگ و بو. این دوستی ها جان می دهد برای مهمان بازی برای جوکهای خنده دار تعریف کردن. برای فرستادن اس ام اس صد تا یک غاز. برای خاطره های دم دستی. اولش هم حس خوبی به تو می دهند. این چای زود دم خارجی را می ریزی در فنجان بزرگ. می نشینی با شکلات فندقی می خوری و فکر می کنی خوشحال ترین آدم روی زمینی. فقط نمی دانی چرا باقی چای که مانده در فنجان بعد از یکی دو ساعت می شود رنگ قیر. یک مایع سیاه و بد بو که چنان به دیواره فنجان رنگ می دهد که انگار در آن مرکب چین ریخته بودی نه چای.

دوستی با بعضی آدمها مثل نوشیدن چای سر گل لاهیجان است. باید نرم دم بکشد. باید انتظارش را بکشی. باید برای عطر و رنگش منتظر بمانی باید صبر کنی. آرام باشی و مقدماتش را فراهم کنی باید آن را بریزی در یک استکان کوچک کمر باریک. خوب نگاهش کنی. عطر ملایمش را احساس کنی و آهسته جرعه جرعه بنوشی اش و زندگی کنی.

that i would be fine even even if I went bankrupt
that i would be good if I lost my hair and my youth
that i would be great if I was no longer queen
that i would be grand if i was not all knowing

that i would be loved even when i numb myself
that i would be good even when i am overwhelmed
that i would be loved even when i was fuming
that i would be good even if i was clingy

that i would be good even if i lost sanity
that i would be good
whether with or without you

song by: Alanis morissette

]]> http://blog.siabarafs.com/1387/11/that-i-would-be-good/feed/ http://blog.siabarafs.com/1387/08/your-extraordinary-mind/ http://blog.siabarafs.com/1387/08/your-extraordinary-mind/#comments Wed, 12 Nov 2008 12:19:13 +0000 سیاوش http://blog.siabarafs.com/?p=24 I do not care what car you drive, where you live. If you know someone who knows someone who knows someone. If your clothes are this year cutting edge. If your trust fund is unlimited. If  you are A-list B-list or never heard of your list. I only care about the words that flutter from your mind. They are the only thing you truly own. The only thing I will remember you by. I will not fall in love with your bones and skin. I will not fall in love with the places you have been. I will not fall in love with anything but the words that flutter from your extraordinary mind.

امروز یکی از متفاوت ترین روزهای زندگیم رو تجربه کردم یکی از اون روزایی که همیشه تو رویاپردازی هام بهش بر می خوردم. امروز با یه دوست آشنا شدم، یه دوست جدید و در عین حال قدیمی؛ دوستی که انگار سالهاست با هم آشناییم دوستی که امیدوارم برای همیشه با هم دوست بمونیم دوستی که انگار همه چیز من رو میشناسه و نمی تونم براش رول بازی کنم و این خیلی خوبه چون من رو خالص می بینه، همونطوری که هستم. جنس نگاه دوستم رو می شناسم انگار که باهاش زندگی کردم، شاید هم تو زندگی قبلیم وقتی موجود دیگه ای بودم زندگی کرده باشم  کسی چه می دونه. باید اعتراف کنم که امروز وقتی برگشتم دلم می خواست وسط خیابون زانو بزنم و فریاد بکشم و بگم خدای مهربون خدای بزرگ چقدر خوب قدرتت رو نشونم دادی خدایا بارها قدرتت رو موقع صعود به کوه ها دیده بودم همون قدرتی که بهم میدی تا با تمام ناتوانی هام به قله ها برسم، امروز ولی از زاویه ای دیگه بهم ثابت کردی که چقدر حضور داری.

او حسود بود

او حسود بود، نگران و آسیب پذیر،

دوستم داشت

چون بتی مقدس،

اما پرنده سفیدم را کشت

تا دیگر نتواند از گذشته ها نغمه سرایی کند.

شامگاهان پا درون اتاق نگذاشته گفت:

عاشقم باش، بخند، شعر بگو!

من پرنده شاد را

در کنار درخت صنوبر چال کردم

و قول داد دیگر گریه نکنم،

اما دل من بدل به سنگ شد،

و پرنده ترانه شیرین خود را

همیشه و همه جا تنها در گوش من خواند.

آنا آخماتووا- شاعره روس

از کتاب: خاطره ای در درونم است.

رفتیم سفر، اونم چه سفری! چهارده نفر دورهم جمع شدیم و راه افتادیم رفتیم نئور. سیزده خرداد هفت غروب قرار داشتیم که راه بیفتیم، همه سر وقت اومدن به غیر از بهار و ممدرضا که مجبورمون کردن هشت راه بیفتیم. قرار شد اونایی که باعث تاخیر شدن، شام بهمون بدن که تا الان ما چیزی ندیدیم! جا دادن وسایل و کوله‌ها هم مکافاتی بود. در هر حال علیرضا مینی‌بوس رو آتیش کرد و راه افتادیم. طبق معمول همیشه ایران که تا چند روز تعطیلی پشت هم پیش میاد، تا تونستیم تو ترافیک موندیم و بچه ها هم تا تونستن زدن و رقصیدن و خندیدن. یه نیم ساعتی رو برای شام تو رستوران فلامینگوی گرون باز موندیم و یه غذای خیلی معمولی با قیمت سرگردنه‌ای زدیم تو رگ! خلاصه اینکه حدود پنج بامداد بود که رسیدیم هتل سفید کنار بندر انزلی، قسمت خنده‌دار ماجرا این بود که آقاهه‌ی ریسپشن بعد از اینکه از خواب بیدار شد و یه چند دقیقه‌ای دنبال رزرو ما گشت، فرم اتاق‌ها رو داد تا پر کنم و گفت که کل اطلاعات اقامت کنندگان؛ شامل نام و نام خانوادگی و تاریخ تولد و شماره شناسنامه و نام پدر و نشانی منزل و محل کارشون رو کامل پرکنم! خدا میدونه که چقدر هم اصرار به انجام این کار داشت. خلاصه بعد از پیچوندن آقاهه و رفتن به سمت اتاق‌ها، یادم افتاد که یکی از بچه‌ها تو لابی خوابش برده! به اتفاق دوست خواب برده، با یه آقای موتور سوار رفتیم تو ویلاها که یه موقع خدای نکرده اسلام به خطر نیفته و یه موقع آقایون و خانوم‌ها در جوارهم بسر نبرند. ویلای خانم‌ها هم رو هم یه چندصدمتری دورتر در نظر گرفته بودند. بعد از یه چرت سه چهار ساعته و دوش صبحگاهی برای صبحونه املتی مفصل به همراه شیر و چای در جوار خانم‌ها نوش جان کردیم.

حدود ساعت دوازده بود که از هتل به سمت اسالم زدیم بیرون، ساعت دو بعد از ظهر تو سه راه خلخال بود که داشتیم با کمک مینا و فرید مرغ ها رو خرد می‌کردیم، که یه آقایی اومد تو مغازه و گفت: سیاوش کیه؟! از اینجا به بعد این آقاهه شد راهنمای محلی ما؛ اونم چه راهنمایی!!! راستی این آقاهه یه برادری داشت که اونهم شد مسئول ترابری گروه با یه اتومبیل ۴WD آبی، که قسمت‌های زیادی از خاطرات بروبچ با این اتومبیل شکل گرفت.

دقیق یادم نیست ولی در حدود ساعت شش بعد از ظهر بود که از خلخال رفتیم به سمت نئور، یه ساعت بعدش کنار نئور بودیم تو مسیر بچه‌های دالاهو و یه اتوبوس یزدی رو هم دیدیم. همگی من جمله خودم، تصورمون این بود که دیگه رسیدیم؛ شهرام گفت که کنار دریاچه زمینش خیسه و احتمال اینک مار هم باشه زیاده! یه کم میریم بالاتر، راستشو بخواین، بهش اعتماد کردم و گفتم بالاخره از ما بهتر منطقه رو میشناسه! یکمی بالاتر شهرام شد نیم ساعت راه مالرو با اون اتومبیل کذایی، یه دو سه جایی تو مسیر سگ های دامدارهای منطقه دنبالمون کردن، یکی دو بار هم از چپ شدن اتومبیل ۴WD آبی جون سالم بدر بردیم یه چند باری هم کلاه بروبچ پرت شد و یه مقادیری هم سردمون شد جایی ایستادیم که دیگه اتومبیل ۴WD آبی جلوتر نمی‌رفت و هوا کاملا تاریک شده بود. و تا اومدیم چادر بزنیم بارون دشت رو خیس کرد. انگاری شهرام هماهنگ کرده بود که شب به اونجا برسیم و بارون هم بیاد، تا بچه‌ها کاملا همه چیز رو یکجا تجربه کنند. تا چادرها برپا شدند، یادمون افتاد که نهار نخوردیم و الان وقت شامه. زیر بارون آتیش روشن کردن از اون کارا بود که انجامش غیرممکن میومد ولی جوجه کباب رو زدیم به بدن، اونم چه جوجه‌ای…

ادامه دارد